وقتی می نویسی و کسی حتی سر هم نمی زند چه فایدهای دارد؟
میتوانی برای خودت بنویسی، در دفترچه خاطراتت.
هر چند دنیا پیشرفت کرده و این هم نوع پیشرفته خاطرات نویسی است...
کم کم به این نتیجه نزدیک میشوم که این کار از عهده من خارج است. شاید وقتی دیگر، سر حوصله و با دقت بیشتری، روزمرههایم را روی صفحات وب حک کنم...
نمیدانم شاید خصوصیت ما انسانهاست که دوست داریم خاطرات شخصی، افکار و اندیشه های دیگران را بخوانیم... و هر چه آن دیگران، معروف تر و بزرگتر باشند، تعداد بازدید و نظرات وبلاگشان هم بالاتر می رود.
از همان ابتدا قرار بود فقط دفترچه یادداشت شخصیم باشد و لاغیر...
از معدود دوستانی که این مدت زحمت کشیده و سر زدند، ممنونم...
شاید در این دنیای مجازی باز هم به هم رسیدیم، به نظر من همانقدر که دنیای مادی گرد است و آدمها از جهات مختلفی بهم میرسند، دنیای مجازی هم همینطور است...
....
بیشتر از این سرتان را درد نمیآورم. احتمالا این وبلاگ حداکثر تا یکماه دیگر از صفحه روزگار مجازی پاک میشود...
عذر تقصیر اگر بدی دیدید...
ملتمس دعا.....................................قاصدک
